Betekenis

het hert kijkt niet terug
en toch voel ik zijn blik
als iets dat door grassen beweegt

zijn sprong is een zin
zonder komma’s
maar vol betekenis

hij vertrouwt niets
maar leeft toch
alsof vertrouwen een pees is

ik buig voor hem
zoals mist voor de ochtend
en in het mos verdwijnt

©️ Rudolf 22-12-25

Fluistering

men ademt wolken van veren

een snavel tikt in mezentaal

onder de ribben broedt de stilte

een ei van glas

breekbaar

half droom

half echo

men spreekt

iets breekt

en de lucht luistert terug

vol ogen

vol vleugels

vol vergeten vluchtlijnen

de hemel is niet boven ons

maar fluistert binnenin

©️ Rudolf 19-12-25

Thuis

de ochtend rolt open

als een zilveren blad

waarop de vogels

hun poottekeningen zetten

een wolk drijft voorbij

gevuld met gemaakte gedachten

van mistige regen

die niet meer weet waar thuis is

gras halmt naar boven

alsof het iets wil zeggen

maar telkens vergeet

welke taal de zon spreekt

tussen twee takken

waarin het licht blijft haken

ademt een droomwereld

die alleen de wind begrijpt

©️ Rudolf 02-12-25

Cirkeling

angst

goud

macht

drie stenen

die tegelijk

in het water vallen

de cirkels raken elkaar

worden groter

vervagen

wat overblijft is

wat er al altijd was

hetzelfde water

dat even rimpelde

alsof het zich herinnert

hoe licht alles eigenlijk is

©️ Rudolf 30-11-25

Licht

een vraag zonder woorden

klopt aan bij de stilte

de stilte opent niet

maar jij opent wel

je ademt niet in de lucht

de lucht ademt zich in jou

adem in; laat ontstaan

adem uit; laat verdwijnen

tussen beide

is niets

en dat niets

draagt alles

©️ Rudolf 25-11-25

Vuur

met zorg

voor onze

wereld

waar hitte

de bloemen

vroeg wekt

waar regen

de rivieren

opnieuw vormt

zie hoe wij

meer en meer

verdwalen

in rook en vuur

in de stilte

van natuur die verdwijnt

©️ Rudolf 24-11-25

Neenja

Ik spreek mijn naam

in diep sneeuw

maar mijn adem

waait naar nergens

Ik stapel kristallen

van wanen

maar de ruimte

gaat ervantussen

Mijn hand vingert

van ja

Mijn hoofd beweegt

van neen

Maar de dag gaat

ongevraagd verder

zonder zijn naam

te verliezen

©️ Rudolf 10-11-25

Vrijheid

de zee vergeet haar getij

ze blijft vandaag gewoon

een vis zegt; vrij, oh vrij

een oceaan als woon!

het strand neemt zand als pen

schrijft golven in het klein

de schelp zegt zacht; ik ken

het hele lied van ons zijn

©️ Rudolf 04-10-25

Deze dag

een koe stelt voor: laat ons nu zijn

de kip legt stilte in het stro

de staldieren ademen vrijheid

de mens moet zwijgen, even ho

een gorilla leest een mensenblad

een dolfijn stuurt hem een groet

een gaai gilt onverwacht:

vandaag is iedereen mij goed

©️ Rudolf 04-10-25

De mens

tekende cirkels

op een breekbaar blad

liet sporen van vuur

maar vergat de bron van water

hij stapelde stilte

tot muren zonder deur

zocht eeuwigheid in stenen

en verloor het luisteren

de tijd schrijft niet

zij ademt

©️ Rudolf 03-10-25

De mens

heeft zijn hand overspeeld

zand door vingers geglipt

bouwde torens van rook

kroonde zichzelf met stof

rende achter schaduwen

vergat het licht van ochtenden

en in zijn haast naar morgen

verloor hij de adem van vandaag

de klok tikt niet

zij fluistert

©️ Rudolf 01-10-25

Klein

je leeft onopgemerkt

tussen kruimels

zoals ritme

in het onzichtbare klopt

vleugel als glas

poot op stof

een wereld

in duizend delen

je bouwt aan bestaan

in het uur

waarin groot

zich buigt voor klein

©️ Rudolf 11-09-25

Diep

je glijdt traag

door het blauw

zoals tijd

zich onder golven buigt

lied uit de diepte

zacht en oud

een taal

die niemand bezit

je ademt mij open

in het uur

waarin water

ons herinneren laat

©️ Rudolf 09-09-25

Niemand

de bladeren vallen

vallen van verre

alsof verre tuinen

aan de hemel verherfsten

en 's nachts valt

de glinster aarde

van alle sterren

in de eenzaamheid

we vallen allemaal

alles valt en niemand

houdt dit vallen

oneindig in handen

©️ Rudolf 06-09-25

Raakt zelf verdwaald

poten ritselen

schaduwen mengen

adem dampt

een grensloos land ontvouwt zich

met geur van mos en stof

in koper en blauw

drie stemmen dragen eeuwen

hun ogen spiegelen het vuur

en wie hen verguisd

©️ Rudolf 04-09-25

De wereld rust in nevel

bossen dromen

weiden ademen

sluiers dalen

een gedempte wereld opent zich

met vallende herfstpracht

in glooiend goud

het licht schuift onder de huid

schaduwen fluisteren oud nieuws

en de wereld sluit haar ogen

©️ Rudolf 03-09-25

Als een schim

het beweegt licht

over aarde

als een schim

van vergeten seizoenen

spier in stilte

oog vol vlucht

een lichaam

gemaakt van luisteren

het trilt door het veld

in het uur

waarin het dier

ons iets ouds laat zien

© Rudolf 01-09-25

Heet de gloed

ik draai en woel, mijn lijf is moe;

de lakens plakken… ik voel gloed

mijn teen verdwaalt, mijn hoofd is vol;

ik weet niet hoe ik liggen moet

een bad vol zweet zweeft onder mij

het zucht en sist, maar blijft nabij

ik ruk mijn been, hoe hard ik kan…

ik trek, ik span, maar niets laat los

ik mep de klok weerom op tijd;

ik haat het hoe de avond glijdt

dan dobber ik, nog net bewust

de slaap tegemoet in zachte rust

© Rudolf 02-08-25

Vrijheid

je groeit waar

niemand zaait

als een droom

buiten de grenzen

ruig en teder

zonder naam

maar met de kracht

van weigeren

je danst met de wind

in het uur

waarin vrijheid

stil bloeien mag

© Rudolf 30-07-25

Herinnering

ik ging naar buiten

de lucht was van niemand

de straat herhaalde zich

zoals gedachten dat doen

wanneer niemand meer luistert

misschien

was het de herinnering

die ademt

wanneer wij zelf

vergeten te leven

© Rudolf 25-07-25

In sneeuw

je huilt niet

om verdriet

maar om afstand

die echo wordt in sneeuw

samen als adem

in de nacht

een roep

die nooit alleen is

je leeft in een kring

in het uur

waarin vrijheid

de vorm van trouw draagt

© Rudolf 08-07-25

O wolf

je beweegt stil

door het woud

als een schim

van vergeten verhalen

oog van de nacht

adem van kou

een echo

van wat vrij was

je huilt in mijn bloed

in het uur

waarin instinct

zich herinnert wie ik ben

© Rudolf 24-06-25

Wat Blijft in Ons

er loopt een draad van hemel

door uw aderen

zacht als het fluisteren

van vergeten engelen

het licht houdt wacht

in de kamers van uw hart

het schrijft uw naam

in de adem van uw naam

en kust uw zorgen

voor wie zich openstelt

tot zilveren zinnen

elke morgen

© Rudolf 21-06-25

Kom

niet om te schuilen

maar in de ruimte

die je zelf bent

je hoofd tegen mijn nerf

armen om mijn stam

we ademen

alsof we elkaar verzinnen

er is geen haast

alle tijd valt stil

waar jij me raakt

en hou me vast

zoals je kijkt;

zacht, zonder waarom

alsof het altijd al zo was

© Rudolf 20-06-25

Als bloesem

je beweegt

door me heen

in mijn dromen

zonder te raken

open als een bloesem

geurend

van verlangen

omdat ik het ben

je kust me in kleur

op het uur

waarin alles

in jouw adem bloeit

© Rudolf 09-06-25

Toon

ik neem je aan

zoals je klank

alleen om te luisteren

te trillen

mee in je toon

je buigt als hout

zoals het gegroeid is

ik volg je

als strijkstok

door je seizoenen heen

niets moet

alles beweegt

zelfs stilte kent crescendo

en als jij stopt

blijf ik resoneren

© Rudolf 08-06-25

Lieve maan

waar ga je slapen

als de zon

de hemel wast?

Droom je dan

van oude nachten

van geheimen

in de kast?

Iedereen kijkt op

naar boven

maar wie vraagt

hoe jij je voelt?

Ben je soms

een beetje eenzaam

als de wolk

je zilver spoelt?

© Rudolf 03-06-25

Hervinden mag

de wind die zacht

je wangen strijkt

fluistert iets

dat jij niet begrijpt

een kleur die

ongezien verschijnt

rolt als ochtend

langs het gras

je huid verraadt

een stil geheim

dat jij nog vinden zal

in jou alras

© Rudolf 25-05-25

Jij, mild als de wind

jij bent de dageraad die gloeit

een gouden toon in morgendromen

jij wekt de wereld met je licht

en laat de stilte tot ons komen

jij bent de stroom die immer vloeit

mild als de wind, onstuitbaar krachtig

jij buigt, jij breekt, jij geeft, jij heelt

en draagt de tijd, onpeilbaar machtig

© Rudolf 21-05-25

Uit de band

blije vogels hoor ik zingen

dieren dartelen op het land

hopla mijn gedachten springen

uit het venster uit de band

vaker ga ik flauw door dagen

het gaat me dan in slakkendraf

zit me op beelden blind te staren

dan geen kladwerk krijg ik af

© Rudolf 01-05-2025

Bloem

ik plooi

mijn handen

mijn armen

mijn adem

vouw mij

rond jou

jij

vonk

vlam

vuur

licht dat

opengaat

in mij

© Rudolf 28-04-2025

Die de ware vrede verstaan

de moedigsten schrijden

door velden van gouden as

waar de hemel

als zware zijde hangt

en elke adem

de sterren beroert

hun harten zijn kamers

vol vallend licht

waar ware liefde

als een oud vuur flakkert

en stilte de muren

met dauw bestikt

men vlecht de vrede

met draden van mist

en handen zegenen

wat eeuwig verdwijnt

dragen het breekbare

als een zonnestraal kroon

©️ Rudolf 26-04-25

Verstilling

waar het licht zich vlijt

over een onuitgesproken afstand

en wind zwijgt in volzinnen

waar Gods ademtocht zich ontspon

gespannen de vele draadjes

van niets naar misschien

waar met vreemde ogen

een hoofd in mijn schaduw

en het gras zich buigt tot gebed

©️ Rudolf 23-04-25

Goud

er huist een gloed

die lacht, heel stil

in harten van steen

hard en kil

het bruist, het botst

het tart de tijd

tegen wat vastlag

ooit bevrijd

geen mens, geen dier

maar goud en staal

is wat men eert

in ieders taal

een wond geslagen

diep en wijd

ons moeder rouwt

om wat is kwijt

©️ Rudolf 15-04-25

Na onze zondvloed

hij staat ondersteboven

wortels richting hemel

kruin diep in gemis

geen blad aan hem

geen bloesem bloeit

alleen menig herinnering groeit

een laatste vlinder vlamt naar behoren, nog

en het giftig mos fluistert wartaal

die niemand meer spreekt

©️ Rudolf 12-04-25

Niets

de mist tilt zacht het veld omhoog

en dauw weerkaatst de bleke morgen

een hazenpoot veegt door het loog

waar kruid en klaver licht geborgen

de beek bezingt haar oud verhaal

door wortel, riet en rots geleid

niets verstoort haar zilveren taal

niemand verbuigt haar eeuwigheid

©️ Rudolf 09-04-25

Hoog tijd

de branding kneedt

het ruige strand

en schelpen fluisteren

het verleden

een visser staart

naar ‘t verre blauw

zijn netten leeg

de handen vredig

het tij neemt alles

zonder spijt

wat bleef, wat kwam

wat werd vergeten

©️ Rudolf 08-04-25

Vuurgevaarlijk

veel bomen zwijgen in de zon

de schors ruikt naar vergeten regen

een uil scheert voorbij mos en twijg

de nacht omarmt hem zonder zegen

een wortel reikt naar koele grond

dauwdruppels sterven op 't droge hout

geen oog nog ziet hoe ’t bos bestaat

geen sproeier die windvuur tegenhoudt

©️ Rudolf 07-04-25

Eb

de wind schuimt op langs duin en strand

een meeuw zweeft traag op witte vleugels

het eb trekt lijnen door het zand

waar schelpen zilten in de teugels

het woud verzinkt in vochtig groen

waar varen zich in schaduw vleit

geen klok die hier de uren slaat

geen hand die aan de takken snijdt

©️ Rudolf 03-04-25

Waarheid

de wind waait scheef

wolken gapen open

lucht die lacht

een vogel zingt

een halve waarheid

de echo liegt hem na

op straat huppelt

een voetstap

die nooit is gezet

iemand neemt een lint

in haar mond

en eet verbeelding

©️ Rudolf 01-04-25

Hoop

o hart, wijd open

voel het lot

voel geen kilte

geen vrees, geen spot

o roos, jij bloeit

en geurt zo schoon

geen tijd vergaat

jouw purp'ren kroon

o zoen, als vlam

als ziel, als hoop

geen twijfel rijst

geen smart, geen doop

zo leert de liefde

in haar schijn

er is geen eind

van eeuwig zijn

©️ Rudolf 30-03-25

Niemand telt

hij schuilt

in een lege jas

opgehangen

aan de wind

de kerkklok slaat

maar niemand telt

tijd glipt tussen

gevouwen handen

een engel

zonder mond

fluistert licht

in dorre oren

en ergens

diep in geel gras

ademt een

vergeten gebed

©️ Rudolf 26-03-25

Jij

geen tijd geen storm

kan jouw wezen doen beven

jij trotseert onheil

laat angst in het slop

zelfs als de wereld

haar glans heeft vergeven

blijf jij onwrikbaar

als vuur in de top

in vreugd en in zijn

in lachen en begaan

jouw zachte gloed

zal immer bestaan

©️ Rudolf 25-03-25

Mag ik deze leugen zijn?

een stem die zichzelf verdraait

op de lippen van de nacht

half verzwegen, half verzonnen

waar de echo zich vergist

Mag ik deze roddel zijn?

een gerucht zonder eigenaar

tussen de zinnen van een glas

waar men proeft, maar nooit weet

wie hier werkelijk sprak

©️ Rudolf 22-03-25

Schiet gericht

jij, flitsend been

met pezen zó licht

jij zweeft door lucht

als dansend lied

jij raakt de bal

en schiet hem gericht

naar het vijand'lijk doel

doch 't veld verliet

jij staart verstijfd

het hoofd omlaag

jij zakt in gras

vervloekt uw waag

©️ Rudolf 24-09-24

Groen licht

er groeit een groen

heel jong, nog pril

het breekt door aarde

zacht en stil

het rekt, het ruikt

het zingt, het streelt

een nieuwe wereld

die zich deelt

geen kou, geen rouw

maar knop en licht

is wat hier bloeit

en wat hier zwicht

een dauw verdampt

een vogel slaakt

de ochtend opent

wat ontwaakt

©️ Rudolf 19-03-25

Zijn

dagen stromen als rivieren

zonder omkijken, zonder rust

wie vooruit blijft staren, mist

hoe het water zich bewust

want de tijd wacht niet op voeten

niet op haast en niet op spijt

wie zich door de stroom laat dragen

komt vanzelf een keer op tijd

©️ Rudolf 16-02-25

Draadjes

regen zweeft

zout hangt in de lucht

tijd rekt zich uit

als een slap draadje

scheve schoenen wiegen

op een woordrand

bomen dromen los

tijd struikelt

vergeet haar veters

stilte rookt een glimlach

die niet bestaat

de maan knikt traag

naar een vogel

zonder snavel

©️ Rudolf 13-02-25

Weerom

zwijgend zwerft hij

door de sneeuw

oude sporen

verwaaid en vaag

heel de wereld

luistert fluistert

maar niemand

die hem vraagt

hij ziet tijd

als vlokken

smeltend vocht

naar open zee

alles dooft

alles keert

maar hij waait

hij waait altijd mee

©️ Rudolf 12-02-25

Gemis

de tijd is aangebroken

zegt men

maar overvloed weegt zwaar

de natuur geeft

maar wie neemt zonder honger

naar meer dan genoeg?

vrede klinkt

harmonie ademt

maar schaduwen raken elkaar

zien we elkaar

of slechts ons gemis?

liefde, wie houdt haar vast

zonder te branden?

©️ Rudolf 10-02-25

Niet hij rooft!

Niet de wolf breekt door de grenzen

niet hij eist steeds meer land

Hij is slechts een oude adem

die de wereld ooit beplant

Niet de wolf vervormt de rivieren

niet hij rooft, niet hij verbrandt

Hij herstelt wat eens gebroken werd

wat verdorde in de hand

Als hij keert, dan keert de aarde

dan beweegt het groen weer vrij

Niet geweerd moet hier de wolf

maar wie denkt; dit hoort aan mij

©️ Rudolf 07-02-25

Eiland

ik proef een taal

die naar zee smaakt

zout op mijn tong

zalig vertrouwd

de woorden zijn meeuwen

ze landen niet

ze vluchten voor de verte

in mijn stem

mijn mond is

een eiland van stilte

maar mijn handen schrijven golven

op de huid van de nacht

©️ Rudolf 30-01-25

Gebroken taal

mijn adem sleept zich

door een trage nacht

een schaduw die verhit

mijn lichaam wakker houdt

de koorts schrijft dromen

in een gebroken taal

elk uur een warrige stem

die langzaam dooft

ik sluimer in het zwijgen

van de schimmige tijd

verweven met het trillen

van mijn hete huid

de lange dagen hangen

als een bleek gordijn

dat langzaam scheurt

maar nooit verdwijnt

©️ Rudolf 29-01-25

Hullie

ogen dwalen

zonder echt te zien

woorden blijven hangen

in dode lucht

je hart klopt in stilte door

in jezelf een onzichtbare strijd

om sterker te zijn

dan hun schaduw

om te staan waar zij vallen

niet voor hun oordeel buigen

maar groeien

voorbij hun blik

vrij in het licht van jezelf

©️ Rudolf 27-01-25

In lach

een glimlach

een huiver

een lach

de nacht

kust ons zuiver

naar nieuwe dag

simpel

klein

en wondergroot

de aarde leeft

en liefde geeft

oneindig bloot

©️ Rudolf 26-01-25

Heen

Je zoekt jezelf

in elke steen

gooit hem eerst

kijkt dan heen

De modder kleeft

je wil het zien;

wie wast je handen

ooit weer clean?

Je bouwt een muur

van wat je mist

elk woord een schaduw

die je wist

De spiegel fluistert

zacht je naam

breekt bij elke blik

vol van schaam

©️ Rudolf 25-01-25

Slap verhaal

Ze zeggen dat alles nog kan

alsof er tijd over is

alsof er hoop hangt aan de dunne draad

waar de dagen slap aan bungelen

Maar kijk en zie

de klok lacht je vierkant uit

en de spiegel weet al langer

dat je nooit meer

de held van je eigen verhaal zult worden

©️ Rudolf 24-01-25

Blad

de rivier kronkelt

als een spelend kind

onrustig maar altijd home

steentjes lachen

onder haar stroom

de ronde ruggen glad van tijd

in dik bos bloeit stilte

als een lied

een melodie die niemand schrijft

de lucht omarmt elk blad

elk takje

een fluistering van wie we zijn

©️ Rudolf 23-01-25

Vrolijk

als zon niet schijnt

en lucht is grauw

men speelt een lied

ik dans zacht wauw

de aarde draait

en ik draai mee

met u erbij

lijkt alles oké

de regen komt

wat maakt het uit

wij samen swingend

op hoempa geluid

ons leven soms

een vrolijk lied

waar u en ik

wat noten beat

©️ Rudolf 21-01-25

Angstige leegten

ik ben gaan zitten

in de volle schaduw

van mijn eigen woorden

waar ons mensen lawaai

van de lange dagen

geen ruimte krijgt

en hier tussen korte stiltes

luister ik oprecht naar

wat ik niet echt durf

te verwoorden

en vang ik de wereld op

in een handvol leegte

©️ Rudolf 19-01-25

Dromen mag

Een kus

een streling

een moment vol licht

Een warme gloed

op jouw lieve

gezicht

Geen grootse woorden

geen wereld

van pracht

Alleen wij

in verzuchtende stilte

klarend de nacht

©️ Rudolf 17-01-25

Stof

de hond

hij jankt naar binnen

een stem die de wind niet draagt

een blik van eeuwig wachten

in een tuin zonder naam

de poes

in haar stille loop

laat sporen van vergeefsheid na

zachte pootjes die niets

anders dan stof aanraken

en wij allen kijken

in de verte

onze handen leeg

van troost

©️ Rudolf 15-01-25

Wie?

de dag hangt scheef

een vergeelde foto in het kader

er is geen waterpas

voor wat niet zeggen wil

de hamer ademt stil

rust in rimpels van 't hout

de gouden spijker

drijft zich vast in tijd

wie slaat wie houdt

wie vangt de echo op?

alleen het blad weet

waar het bloedt

©️ Rudolf 14-01-25

Gefluister

de aarde buigt

maar ik verzet

wat breekt en trilt

wat breekt en zet

de nacht vouwt samen

koud en stil

een echo zoekt

waar niemand wil

de tijd keert om

een vreemd gezicht

het donker slaat

door lucht en licht

ik fluister wat

stem d'r zijnen

en schrijf om zacht

te verdwijnen

©️ Rudolf 13-01-25

Goedemorgen

De regen

danst

op elk trottoir

Een glimlach

schuilt

in 't donkerste gebaar

De stormwind

fluistert

al onze namen zacht

Zij houdt ons

in haar armen

de nacht

En morgen?

Ach, wie denkt er

aan die dag?

Vandaag is alles

wat we hebben

ik zwaai u allen gedag

©️ Rudolf 12-01-25

Een lach verzacht

Een wolk en zon

een druppel dauw

de wereld lacht

ik lach met jou

Een hand die zwaait

een kind dat speelt

de dag die zacht

zijn licht verdeelt

Geen groots gebaar

geen hoogstaand woord

het kleine blijft

wat mij bekoort

©️ Rudolf 10-01-25

In stil verlangen

in de schemer

van veel ogen

waarin sterren

zachtjes blozen

fluistert een intens

verlangen stil

doet de tijd even

wat het wil

©️ Rudolf 09-01-25

Licht

Liefde is groot

maar ook zo één

van kopje koffie

een hand op je been

Geen grootse woorden

geen vurige plicht

maar zachtjes fluisteren

je staat in het licht

Liefde is simpel

abstract

een blik een stilte

een stil contract

Het hoeft niet te schreeuwen

niet te glanzen

liefde is

stilletjes dansen

©️ Rudolf 08-01-25

Hol

De wereld draait

zich om

alsof ze weet waarheen

Wij lachen als kinderen

maar we weten

het is niet voor het eerst

En in menig hart groeit de kolder

't woekert als onkruid

in 't Haagje luidt

De woorden klinken hol

als echo's van een klok

die allang geen idee meer klokt

©️ Rudolf 07-01-25

Verloren

de ochtend hangt

als een sluier voor de zon

waar wij schaduwen zijn

van wat nog komt

onafgewerkte lijnen

in een oneindige schets

een klok tikt achteruit

naar bekende momenten

en we lopen strak mee

zonder handwijzers

quasi verloren in een richting

die reeds eerder bestond

©️ Rudolf 06-01-25

Naakte geheimen

Wij fluisteren niet maar voelen luidkeels

Zachte spanning krimpt rekt uit vouwt samen

Tussen lange vingers dansen schaduwen stil

In het licht dat over onze naakte geheimen breekt

We dragen ongehoorde liederen van verzuchting

Zoals regen die zacht de dorstige aarde kust

©️ Rudolf 22-12-24

Zou het stil zijn?

Slechts een wond die licht geeft

in plaats van bloed?

Of schreeuwt de lucht haar longen leeg

in een taal van vuur?

Zou de aarde zich schrap zetten

zachtjes trillen?

Of stijgen wij allen op

als stof

als adem

Als een verhaal dat terugkeert

naar het begin

©️ Rudolf 20-12-24

Stilten

de verte knipt zichzelf open

een nieuwe lucht ademt blauw

in het grauwe zwart

vogels trekken door onbeschreven stilten

de gesneuvelde bomen slapen

in hun dromen groeien steden

over wolkeloze weidewegen

die nooit aankomen

zeeën ademen onze namen

de maan rolt zijn ogen dicht

©️ Rudolf 17-12-24

Cirkels

Ik spreek

en alles wat ik zeg

verwaait in de wind

Tijd die een grap maakt van mijn passen

laat me struikelen

over wat nooit is gezegd

Kijk ik teken cirkels in de lucht

maak van stiltes een echo

en noem het dans

Vele woorden zijn vals

maar de leegten blijven echt

tot hoever men kijkt

©️ Rudolf 14-12-24

Gezegend gras

ik mag haar noemen Asem

die in de schaduw van het land

waar het leven zich verliest in adem

kinderlijk rust aan moeders hand

ver van de cirkels van bestaan

waar chaos zingt en alles knaagt

zit zij als bloem dat zacht ontwaakt

aan de borst van stilte en verstaan

©️ Rudolf 12-12-24

Eeuwige strijd

de aarde draait

en trager

zonder eind

de atmosfeer zucht

ademt zwaar

giftig de lucht

de zomer berijpt

regen bevriest

en zon die verkiest

een wereld

die niemand

begrijpt

©️ Rudolf 10-12-24

Als papier

ik schrijf mijn naam

tussen adem en zwijgen

en daar tussen de regels

waar mijn vingers dwalen

verenigen we stil

in letters die beven

de nacht

voor het oog onleesbaar

ontfermt zich over ons

als we versmelten

in elkaars verhaal

na het laatste blad

©️ Rudolf 07-12-24

Myra

de stilte vouwt zich

om het land

een schaduw van geheimen

pakjes fluisteren in het donker

verstopt in schoorstenen

en dromen

kinderschoenen

met grootse wensen

wortels voor hoop

de maan als zilveren getuige

van de aloude Nicolaas

die nooit echt vertrekt

©️ Rudolf 05-12-24

De wind

fluistert verhalen in het gras

bladeren ruisen zonder reden

in een ritme ouder dan de tijd

de bomen buigen

voor de eeuwige lucht

die hen op wolken draagt

de rivieren spreken de taal van stroming

verzet is zinloos

ze glijden en wij drijven mee

©️ Rudolf 03-12-24

Vrijheid

een raam zonder kozijn

een ademtocht van glas

zo fragiel

dat zelfs stilte breekt

je denkt, hier begint het

maar altijd blijf je staan

op de leugengrens

van je eigen schaduw

vrijheid is een vogel

geen vleugelslag

maar de ruimte

tussen de veer en de wind

©️ Rudolf 02-12-24

Tijd

In de mist van de morgen

sluimert het verleden

onuitgesproken

maar aanwezig

Een fluitketel sist

als een adem die vastliep

verloren woorden

licht dat door gordijnen sijpelt

De tijd trekt een lijn

recht door ons hart

wat blijft is het geluid

van een begin dat eindigt

©️ Rudolf 25-11-24

Utopia's room

Een vleugelslag

een korte schreeuw

de lucht verstild

de hemel geeuwt

Geen groot gebaar

geen donderend woord

slechts tijd die zich haast

vaag en ongestoord

Men stijgt en men valt

in verschalling vroom

en lost geestelijk op

in een vredige droom

©️ Rudolf 19-11-24

Een zucht

een woord

een streep van licht

Een schaduw strijkt

langs elk gezicht

De dag verdwijnt

in grijze mist

Wie telt nog wat verloren is?

De tijd

hij rilt

hij glipt

hij zwijgt

Maar sleept ons mee

naar spiegel tij

©️ Rudolf 18-11-24

Zonder geur

algen verspreiden hun vonken

langs de stranden

zilt water omspant zich met licht

hemelse kleuren dansen

zonder geur

zonder mening

de scherpte van de omgeving

vervloeit in echo's

van zachtglanzende nachten

dromerige ogen

giechelende benen

aardend als bomen van waarde

©️ Rudolf 10-11-24

Dun de draad

glinster in water

vuurwerk van bladeren

de herfst rijgt kettingen

van dode takken

ons wereld blinkt

de stilte hangt

aan een dunne draad

strak gespannen

de lucht trilt stil

vol gouden stof

een vallend blad

breekt zacht de lijn

©️ Rudolf 08-11-24

Rood de huid

Zij lopen langs de randen

van oude namen

als rook die niet verdwijnt

In ogen wappert iets

van verloren land

elk stilzwijgen kruipt

onder hun rode huid

Zij dragen de aarde

als een open wond

elke roep wekt een echo

naar wat teloor ging

toen wij als moordeling

©️ Rudolf 06-11-24

Niemand

de stad schreeuwt

en kat glijdt door de spleet

van zijn bestaan

ogen vol van maan

de hond graaft stilte op

in tuinen van beton

droomt de geur van gras

dat ooit was

en vogels vielen al eerder

als een schaduw

een laatste zin

die niemand meer las

©️ Rudolf 16-10-24

Bio-logisch

bloed zoekt zijn weg

door wortels en aderen

een tak van mijn vader

een blad van mijn moeder

gevallen in gezonde aarde

waaruit ik mezelf pluk

steeds de ochtend

want in vocht geboren

door de zon gekust

groei ik naar hemels licht

©️ Rudolf 10-09-24

Eeuwig

boven woelige wolken

valt geen licht te breken

eeuwige schaduwen

ingevangen in

geluidloos dromend glas

onze ontstoken horizon

een blauw heimelijk gif

knippert in de verte

de hemel houdt angstvallig

zijn oeroude adem in

©️ Rudolf 05-09-24

Vrede is een keuze

Zachtjes wiegt de vroege stilte

Over 't land van gouden graan

Wind speelt tussen rieten daken

Maanlicht danst op d' zilverlaan

Aan de dijk waar golven fluisteren

Staat een visser wat bezwaard

Turend naar de duister einder

Waar de maan de zee bewaart

Tijdloos klinkt de klok van verre

Over beek en blozend heideveld

'd Morgenstond zal weder keren

Waar het hart steeds vrede telt

©️ Rudolf 04-09-24

Ziltig

struiken ruisen

tong in het zand

helmgras kreunt

een schreeuw in de wind

als wij adem in de aarde slaan

ziltig op de lippen

niets dan stilte

golven kussen de kust

ons lichaam een schelp

half begraven

de nacht een deken

van zand en zout

©️ Rudolf 31-08-24

Fijn

een blad valt

als een fluistering

stilte tussen takken

het land slaakt een zucht

het zonlicht breekt

door ramen van het bos

waar schaduwen dansen

een eeuwige kringloop

mieren marcheren

langs krijtlijnen van geur

klein hun wereld

groots in precisie

©️ Rudolf 26-08-24

Ons allen

Jij bent als zon in de nacht gemaakt

het zachte licht dat wakker maakt

Elke ademhaling spreekt jouw naam

liefde die diep in menig ziel verzaamt

Met elke blik raak je ons allen aan

geen woorden nodig om te verstaan

In jouw ogen ziet men een thuis

liefelijk zoet en louter zonder ruis

©️ Rudolf 25-08-24

Dieren-rijk

Hazenogen kijken opzij

vleugelslag van gedachten

mensen jagen in zichzelf

In hun nachten

brullen tijgers zachtjes

dromen wolven over 't mens-dom

Katten spinnen zich tot waarheid

vergeten de hand die aait

Mensen vangen lucht

doen alsof het leven is

©️ Rudolf 22-08-24

Ingewikkeld

tussen de naden

van het straatbeeld

poppen strofen op

vage regels

gewikkeld om

hakken en veters

langs de rand van

een trage stoep

zingen tegels zachtjes

of misschien is het de wind

die een gedicht streelt

uit mijn mond

©️ Rudolf 15-08-24

Verscheurd

onder duisternis glijdt

een grijze schim

zijn schaduw groeit

met elke stille tred

ogen gloeiend kool

zoeken maanlicht

jagend op prooidieren

tot het ochtendgloren

vacht ruist in de wind

fluistert in luister

oude vergeten verhalen

van woud en wildernis

quasi eenzaam

vaak geheel alleen

sluipt de wolf

tussen bomen van dromen

en wij de rumoerige getuigen

als toeschouwers verscheurd

tussen sprookjes

en bewondering

volgen verwonderd

zijn pootafdrukken

in het nevelige pad

van de nacht

©️ Rudolf 06-08-24

Rond Fulufjället

waar berken luisteren

schuifelt menig eland

in grootse stilte

waar verhalen stormen

langs meren van glas

hemels blauw de huizen 

waar met bloemenkransen

de midzomernacht feest

geroemd haar geestig licht

waar donkere winterwind

aloude sagen meevoert

hopen sneeuw stilletjes valt

©️ Rudolf 13-07-24

Eeuwig

zilvervisjes dansen de tango

langs de warme randen van 't bad

in paardans fluisteren bubbels

uit de scherpe ogen van een kat

springt een wereld groots weg

potig terug ingevangen

spinnende nachten strelen

de maanloze maandstonden

tongen likken de planeetloze sterren

vogels flitsen flierefluitend

konijnen snellen voorbij dromen

de dag bloeiend tot bloei gekomen

snuitharen in moeders aarde

graven naar het geheim der geheimen

liefde rolt de modder in en uit

in het snuiteren van snuiten

huist een eeuwig lied

van eeuwige trouw binnenste buiten

©️ Rudolf 02-07-24

Kattige ogen

zaden verwaaien

trillend de avondzon

grappige ezelsprongen

bokkend op nors gras

sjansende snorharen

ogen loeren kattig

nacht vol geheimen

fluisterend het duister

een waterplas gegoten

bestolen de roodopgang

liederen in vele bomen

bespelen de ganse dag

neusje liefsnoetig warm

voorbij akkert zomerwind

vriendschappelijke pootjes

de geur van vloeiend gewas

©️ Rudolf 21-06-24

Wazig

over de rand van mijn bed

ligt een reuze inktvis

met zwaaiende armen

als een aorta te gloeien

onder 't maanloze nachtlicht

afwezige sterren

fluisteren wazige gedachten

verdwaasde rimpels

werpen ogen van glas

draaiend de kamer in

ze tollen langs mijn oren

slaan een doolhof in de wind

ik draai mezelf om

droom van een zilte sprong

en drijf glimlachend voorbij

aan geklaarde wanen

©️ Rudolf 18-06-24

Lucht gekwispel

schoothond in de regen

vacht nat de ogen groot

een lucht gekwispel

kat in een miauwende goot

sprong naar nergens

klauwen in dichte wolken

vogels in stormvlucht

wervelwind vleugels

gezang uit evenwicht

vissen in hoog water

een zwijgende zucht

golven aan brak vensterglas

egels in ongemaaid gras

onder malend maanlicht

stekelig de tocht hoog op

©️ Rudolf 16-06-24

Wees partij voor de dieren

Onder hoge aloude eiken

Ligt een pad door loof en weiden

Waar de aard zingt zacht

Met zon haar gloed in pracht

Langs kabbelende beken

Waar dieren dartel leven

Hoor ik in volmaakte harmonie

Tonen van dichterlijke symfonie

©️ Rudolf 02-06-24

Liefde is een klein gebaar

een blik, een woord

heel even maar

Het zit in alles wat je doet

een stil moment

een diepe groet

Een hand

die zachtjes naar je reikt

een hart dat stilletjes bezwijkt

Het blijven kleine dingen

die het doen

voor nu, voor morgen als toen

©️ Rudolf 30-05-24

Onuitgesproken

Onder de open hemel strekken gronden en zeeën zich uit

Een oneindig ademen tussen wolken en aarde

Grassen fluisteren verhalen van gisteren

En bomen verduisteren hun groene geheimen

Regendruppels glijden langs gebogen bladeren

Vallen zacht ter aarde om druppelsgewijs erin te verdwijnen

De lucht is vol van onuitgesproken woorden

Een taal die slechts de vogels weten te verstaan

En ik, een schrijvende toeschouwer, in dit web van leven verweven

Weet mezelf geheel verloren in de eenvoud van dit alles

©️ Rudolf 18-05-24

Theater

Zal ik je eens iets geks vertellen?

Over de zon die dansend opkomt

De bloemen die giechelend bloeien

En de vele vogels

Die in hun eentje een heel orkest vormen?

Het gras fluistert zachtjes geheimen

De bomen klappen met hun takken

En de wolken, ach, die zweven

Als zachte kussens vol dromen

De maan lacht om de sterren

Die als kleine kinderen rondrennen

De nacht fluistert verhalen

Over verloren schatten

En ik, ik wandel door dit alles

Lach om de wonderen van de wereld

Dankbaar voor elke gekke wending

Want het leven, mijn vriend

Is een theater vol verrassingen

©️ Rudolf 17-05-24

Hemels

In den landen

beleven

wezens

van genade

Een leven

in zeeën

op hoogten

aan aarde

En bont

schubben

veren

of huid

Hemels

worden

geluiden

geuit

©️ Rudolf 15-05-24